Wat je allemaal niet ziet als je het roer omgooit. Ik snap dat wij in een luxe positie zitten dat we dit kunnen doen, maar aan ieder verhaal zit een keerzijde. 

Wij hadden dit niet zomaar kunnen doen wanneer onze kids naar school moesten, of naar sport, of naar muziekles of toneel, of dat allemaal.. Hoe tof deze reis ook is, had ik veel liever naar het gekraak en geploeter geluisterd op een saxofoon of gitaar van gekmakende toonladders met valse noten ertussen. Had ik veel liever een boom of octopus op een lullig school toneeltje een staande ovatie gegeven, maar dat is helaas niet iedereen gegund. 

Over het ongewenst kinderloos zijn, zoals je dat dan noemt, of het hele proces bij de afdeling fertiliteit rust nog een groot taboe, zeker bij mannen. In mijn geval na heel lang maar blijven zeggen dat het wel goed gaat komen de (angst?)knop omzetten, een stapje over de gêne om met een stom potje door het ziekenhuis te lopen (wat er nog klungeliger en opvallender uitziet als je het probeert te verbergen) en er altijd te zijn voor je vrouw, in vergelijking met de zeer vervelende en pijnlijke taferelen die vrouwen moet doorstaan en de aanslag op hun lichaam door de heftige hormoon kuren. Zeker als dit allemaal uiteindelijk voor niets blijkt te zijn geweest.

Maar zolang het bij het beeld van de samenleving past om kinderen te “krijgen of te nemen”, het blijkbaar heel normaal is om de vraag te stellen “waar zitten jullie kids op school” (een vraag die wij gek genoeg vaak gesteld krijgen) en degenen die met dit zware proces te maken hebben zich schamen erover te praten, zal dit altijd een moeilijk en ondergeschoven topic blijven.

Diepe buiging voor mijn fantastische vrouw. 

Gelukkig hebben wij een paar geweldige neefjes en nichtjes waar we een hele coole oom en tante voor kunnen uithangen en af en toe belangrijke missies voor kunnen volbrengen. Een missie zoals bijvoorbeeld een speciale steen op een bijzondere plek brengen, zoals ik deed op de top van Ben Nevis. Een mooie klim die ik iedereen aan kan raden.